រឿងសុភាទន្សាយអានអាជ្ញាច្បាប់ព្រះឥន្ទ

សត្វទាំងឡាយទ្វេបាទចតុបាទបានព្រមព្រៀងគ្នាបាចស្ទឹងមួយដើម្បីយកត្រីធ្វើជាអាហារ, ត្រីទាំងឡាយខ្លាចញាប់ញ័ររៀងៗខ្លួន, ទៅរកអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់មកជួយដោះស្រាយបញ្ហាជីវិត។ គេជំនុំគ្នាជ្រើសរើសបានមួយចំនួនត្រីទៅជួបសុភាទន្សាយរាយការណ៍ជូនអំពីហេតុដែលកើតដល់ត្រីក្នុងស្ទឹងមួយជិតរីងហើយ, ទន្សាយកំពុងអង្គុយអេះក្បាលជ្រងសិតសក់, ស្រាប់តែឃើញត្រីលូនរៀលចូលទៅរកភ្ញាក់ខ្លួនសួរថាកនឯងទៅណាមកណាហ្នឹង?
ខ្ញុំមកជួបលោកធំដើម្បីឲ្យជួយដោះស្រាយជីវិតដែលស្លាប់។ អ៊ុញហ្ន៎!មិន
អីទេរឿងកំប៉ិកកំប៉ុកប៉ណ្ណេះ, កុំបារម្ភអីឯងទៅរកចេកទុំមួយស្និតមកឲ្យអញស៊ីទ្រាប់បាតពោះសិន កុំឲ្យវារុករើពេកទន្សាយនិងត្រីស្របគ្នាជាឯកច្ឆ័ន្ទ ទៅដល់ស្ទឹងដែលកំពុងកើតចលាចល។
សុភាទន្សាយលោតផ្លោះទៅទីស្ងាត់, ឡើងដើមអំពូមួយបេះស្លឹកអំពូដង្កូវស៊ីធ្លុះធ្លាយមួយក្តាបធំ, រួចឡើងទៅឈរលើឈើខ្ពស់ត្រង់ស្ទឹងកើតហេតុ, ប្រកាសប្រាប់ថាត្រូវស្ងាត់មាត់ចាំស្តាប់សំបុត្រព្រះឥន្ទដាក់អាជ្ញាច្បាប់ឲ្យសត្វគ្រប់គ្នាដូចតទៅ; កាច់ជើងត្រុំ,ផ្សំនិងជើងអក កាប់ក្បាលចចក ដកភ្លុកដំរីសារ។
សត្វទាំងឡាយឮអាជ្ញាច្បាប់ព្រះឥន្ទក៏នាំគ្នាបោលជាន់លើត្រីតូចធំងាប់ពាសពេញលើភ្លឺស្ទឹង។ អ្នកស្រុកនាំគ្នាដើររើសយកត្រីទៅវះងៀតរៀងៗខ្លួន បូរាណប្រាប់យើងថា ងៀតងោងកើតពីត្រឹមនោះមកដល់សព្វថ្ងៃនេះឯង៕

ថ្ងៃអង្គា១១រោចខែបុស្ស ព.ស.២៥៤៥,ត្រូវនិងថ្ងៃទី៨ខែវិច្ឆិកាគ.ស.២០០០៕