រឿងរាមកេរ្តិ៍សិល្បះបូរាណសម័យនគរភ្នំ

បើយើងនិយាយរឿងរាមកេរ្តិ៍ យើងនិយាយមិនចប់ទេ,គិតជាសៀវភៅ១៤០។យើងស្រាវរាវរកគ្រូណាបងើ្កតមុនក៏មិនឃើញប្រាប់ឈោ្មះ។រឿងនេះបែកមែកធាងផ្ការាប់រយពាន់ច្រើនអនេកឥតគណនា។ខ្លួនខ្ញុំយល់ឃើញថា ប្រហែលសម័យនគរភ្នំសតវត្សរ៍ទី១ម៉េ្លះ។
អ្នកនាង,មាមីង,ព្រះសង្ឃគយគន់មើលរាំពេលណា,តែងចាប់អារម្មណ៍កាយវិការក្និកក្នក់ស្លៀកពាក់ខោអាវសុរងកងកយ៉ាងសង្ហាមកុដខ្លីវែងក្បូរក្បាច់រេរាំលំនាំទន់ភ្លន់ល្វតល្វន់អែនអនឈានថយព័ទ្ធពេនសក្តិសមឥតខ្ទោះគងស្គរស្រឡៃបន្ទរបំពងសំឡេងតាមឧគ្ឃោសនស័ព្ទឮគ្រលួចអណែ្តតទៅលើនភាល័យថ្លែងពីមេនំមេនាង មុខមាត់ប្រិមប្រិយស្រស់បំព្រងសម្រស់គួរស្រឡាញ់។មើលទៅក្រុងរាពណ៍ វៃយរាពណ៍ ឥន្ទជិត,ពិភេក,សុគ្រីព,ហនុមាន,ព្រះរាម,ព្រះលក្ខណ៍, ។ល។ក្បាលមានវែងខ្លីដំបងកាំបិតច្រូងច្រាងពេលប្រយុទ្ធម្តងៗ។
នេះហើយជាប្រពៃណីរបស់ជាតិខែ្មរ ពីសម័យព្រេងនាយដូនតាយើង,ត្រូវនឹកដល់សម័យអង្គរដ៏បវរអស្ចារ្យសតវត្សរ៍ទី៩៕


និពន្ធដោយ ព្រះកេសរវិនយោ មហាត្រឹង យន់ សមេ្តចព្រះមេគណខេត្តត្រា,ជាព្រះចៅអធិការវត្តដីក្រហម ថៃ្ងសៅរ៍១កើត ខែមិគ្គសិរ ព.ស.២៥៣៥៕